Jak dobrać wyposażenie do pracowni?

Na tak postawione pytanie otrzymamy kilka odpowiedzi, ponieważ pracownie mogą się różnić ze względu na ich charakter i przeznaczenie. 

Otóż dla pracowni zlokalizowanych w szkołach, warsztatach terapii zajęciowej albo domach opieki, czyli w tzw. budżetówkach lub w prywatnych pracowniach nastawionych na zarobek i zajęcia w grupach, w skład podstawowego wyposażenia powinny wejść:

1) Niedrogi i tani w utrzymaniu piec, najlepiej kręgowy. (Piec o poj. ok. 100-120L wystarczy, żeby wypalać raz w tygodniu prace 10 os. grup dorosłych lub prace 20 os. grup dzieci i młodzieży).

2) Koła garncarskie, najlepiej modele stołowe, no i oczywiście elektryczne. Dla 10 os. grupy spokojnie dwa koła wystarczą. Zawsze ktoś inny może zająć się szykowaniem gliny, wytwarzaniem przedmiotów czy ich obrabianiem.

3) Toczki obrotowe (metalowe lub drewniane), narzędzia (szpatułki, oczka, gąbki, cykliny) oraz pędzle. Dobrze mieć przynajmniej jeden toczek na dwie osoby. Każda z osób będzie korzystać z drewnianej cykliny (są też silikonowe i metalowe), z kilku drewnianych szpatułek do podbierania lub uklepywania, z gąbki do odbierania nadmiaru wody, z oczek do skrobania oraz z gilotynki do cięcia gliny. Przy malowaniu szkliwami przynajmniej dwa pędzle (mały i większy). Nylonowe pędzle są najtańsze i idealne do rozprowadzania szkliwa. Również będą potrzebne dwie pary rękawic do wyjmowania wsadu. Można pomysleć też o jakichś fartuszkach, kilku miskach na wodę i pojemniku na resztki gliny oraz o ręcznikach do rąk i ściereczkach. Niezapominajmy, że w pracowni musi się obowiązkowo znajdować zlew i to najlepiej dwukomorowy.

Następnie dla pracowni prywatnych i hobbystycznych w skład podstawowego zestawu zalecamy: 

1) Również niedrogi, nie za duży i tani w utrzymaniu piec kręgowy, najlepiej zasilany na 230V. Największę piece kręgowe zasilane na 230V są o poj. 70L, a to i tak dużo dla jednej lub dwóch osób, zajmujących się ceramiką rekreacyjnie.

2) Elektryczne koło garncarskie, tu można pomyśleć też o modelu stacjonarnym lub nawet o tradycyjnym kole drewnianym, które posiada, jeśli to dla kogoś ważne, odpowiednie walory estetyczne.

3) Narzędzia i akcesoria głównie takie jak z pkt. 3 powyżej, ale w minimalnych ilościach i bez presji na to, że komuś będzie przeszkadzała np. mała deseczka zamiast cykliny...

Wygląd amerykańskiej pracowni. Niestety, ale u nas takie przestrzenie i wyposażenie to ciągle daleka przyszłość.

Kolejny rodzaj pracowni to takie, które są nastawione na stałą produkcję, które z biegiem lat, z małych stały się dobrze prosperującymi firmami. Właściciele takich pracowni/zakładów produkcyjnych ze względu na doświadczenie i przebytą drogę, dobrze już wiedzą jakie piece i wyposażenie się sprawdzają w ich codziennej pracy, więc celowo ominiemy tą część, ponieważ tu każdy z ceramików mógłby dodać coś od siebie i niekoniecznie przedstawione przykłady składałyby się na logiczną całość.

Na koniec przydałoby się także wspomnieć o wyposażeniu pracowni akademickich, których choć jest najmniej w kraju, to ze względu na swój naukowy charakter korzystają głównie z pieców komorowych (precyzyje wypały) oraz z większości dostępnych urządzeń do ceramiki (profesjonalne koła garncarskie, walcarki, mieszarki, odstojniki). 

Omówione powyżej wyposażenia dla różnego rodaju pracowni ceramicznych nalażałoby traktować jako punkt wyjścia do poszukiwania urządzeń i akcesoriów idealnych do własnych potrzeb. Nie zostały wymienione np. rodzaje i wskazówki do zastosowania mas ceramicznych i szkliw, ponieważ temat jest zbyt obszerny i właściwie bardzo indywidualny. Głównie z tych samych powodów co przy glinie i szkliwach celowo pominięto kwestię wyboru rodzaju wyrabianych przedmiotów, a także doboru form gipsowych.